Het IARC (International Agency on Research of Cancer), onderdeel van
de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO), heeft het risico van kanker
bij straling vorig jaar geëvalueerd. Wetenschappers uit tien landen
kwamen bij elkaar in Lyon om onderzoeksgegevens uit te wisselen over
de gevolgen van blootstelling aan statische en lage frequenties,
elektrische en magnetische velden.
Onderzoeken laten een vrij consequent verband zien tussen leukemie bij
kinderen en magnetische velden in de buurt waar zij wonen. Het risico
daarop bij 0.4 microTesla straling is ongeveer twee keer zo groot.
Waarschijnlijk is dit niet gebaseerd op toeval, maar een duidelijk
bewijs is er nog niet. De magnetische velden met lage frequenties
werden door de wetenschappers gekwalificeerd als mogelijk
kankerverwekkend voor mensen (groep 2B), gebaseerd op statistische
gegevens.
Uit een onderzoek van de National Institute for Occupational Safety
and Health (NIOSH) in Ohio over de doodsoorzaken van 31.068
elektriciens blijkt dat deze een veel grotere kans hebben om te
overlijden aan kanker dan de gemiddelde Amerikaan. Vooral leukemie en
hersentumor scoren hoog. De conclusies van de onderzoekers: “Meer
gegevens over de risicofactoren en meer preventie zijn nodig om
vroegtijdig doodgaan in dit gevaarlijke beroep te voorkomen.”
De Universiteit van North Carolina toonde in 1997 aan dat mensen die
werken in elektriciteitscentrales meer kans op kanker hebben dan
gemiddeld. Hoe langer men werd blootgesteld aan straling, hoe groter
de kans op een kwaadaardige tumor werd. Dat gold overigens niet voor
hersentumor. Mensen die meer dan 2000 uren hadden gewerkt, hadden
weliswaar een verhoogde kans op een hersentumor, maar er waren geen
doden onder de groep die het meest aan straling werd blootgesteld.
Conclusie: “De resultaten suggereren een verhoogde kans op
kwaadaardige tumoren in deze branche.”
Een ander onderzoek van dezelfde universiteit toont aan dat de
werknemers in de vijf grootste elektriciteitscentrales van Amerika een
grotere kans hebben op kanker en doodgaan dan mensen in andere
sectoren. Voor dood door leukemie kon geen verband worden gevonden met
blootstelling aan magnetische velden, behalve bij elektriciens. De
kans op een hersentumor bleek wel groter en gerelateerd aan de
arbeidsduur en de mate van blootstelling aan straling. De grootste
kans op hersentumor was aanwezig bij elektriciens, technici,
werknemers in de telefoon-industrie en bij elektriciteitcentrales.
De McGill University in het Canadese Montreal observeerde in de
periode 1970-1989 ruim 31 duizend werknemers van drie
elektriciteitscentrales en ontdekte 4.151 nieuwe gevallen van kanker.
Mensen die vaker werden blootgesteld aan magnetische velden, bleken
vaker leukemie en hersentumor te ontwikkelen.
Ook een onderzoek naar de doodsoorzaken van 951 inwoners van de
Amerikaanse staat Maryland bevestigt dit beeld. Werknemers met
verschillende beroepen in de elektrotechniek overleden vaker aan
hersentumor dan gemiddeld. Bovendien overleden ze relatief jonger
naarmate ze vaker met elektromagnetische velden te maken hadden.
De Universiteit van Toronto in Canada ontdekte dat de tijd die
werknemers spendeerden in de buurt van elektrische velden voorspellend
was voor de kans op leukemie. Des te langer men in hetzelfde beroep
bleef werken, des te groter het risico.
Een onthutsende brief
Sinds 15 juli weet ik dat ik dus een hersentumor heb. Ik ben 35 jaar,
getrouwd, 2 kinderen, een jongen van acht en een meisje van negen". Zo
begon de brief, die Jack Deij aan het FNV Bureau Beroepsziekten
schreef. Onthutsend hoe nuchter Deij zijn relaas doet. Hij blijkt niet
de enige monteur te zijn die door straling van televisie-monitoren
ziek is geworden.
"Toen ik zondagmorgen 15 juli thuis kwam van de fitness, wilde ik
samen met mijn vrouw en kinderen lekker gaan uitwaaien op het
Scheveningse strand. Vlak voordat we de auto instapten, kregen we een
telefoontje dat mijn vader (60) `s morgens onverwachts was overleden.
We zijn toen meteen naar mijn moeder gegaan. `s Avonds zou de dominee
nog komen, en ik zou even friet gaan halen bij de snackbar. In die
snackbar heb ik een epileptische aanval gekregen. Ik heb daar zeven
minuten liggen spartelen. Ik ben toen door de ambulance naar het
ziekenhuis gebracht. Daar hebben ze met een CT-scan geconstateerd dat
er rechtsboven twee bolletjes in mijn hoofd zaten die er niet thuis
hoorden. Het bleek een kwaadaardige tumor.
Op mijn vraag hoe dit zou zijn ontstaan, noemde de arts twee
mogelijkheden: door straling van televisie-monitoren of door een
kunstmatige zoetstof zoals in cola- en sinas light. De betreffende
arts wist niet dat ik veertien jaar televisies heb gerepareerd. Cola
of sinas krijg ik mijn keel niet door. Dit zette me aan het denken.
Inmiddels doe ik dat werk al bijna twee jaar niet meer. Maar bij mijn
laatste werkgever waar ik elf jaar gewerkt heb, is in het verleden ook
iets soortgelijks gebeurd. In 1997 heeft een collega van mij een
hersentumor gekregen. Hij repareerde ook televisies. Hij had een tumor
ter grootte van een mandarijn, ook rechtsboven in zijn hoofd. Omdat
hij dichtbij een testbank zat waar heel veel televisies de hele dag
aan stonden, wilde hij ergens anders zitten. Ik ben toen op zijn plek
gekomen.
In de avonduren heb ik de HTS gehaald en ik ben twee jaar geleden
ergens anders gaan werken. Maar ja... ook bij mij werd een hersentumor
ontdekt. Via mijn ex-collega’s hoorde ik dat er nogal nuchter op werd
gereageerd door de directie van de Harense Smid bv in Oss, waar ik
destijds werkte. Op vragen van mijn collega`s aan de directie over
mij, heeft de directie gereageerd met: ‘die is verleden tijd’.
Het is heel raar dat in een werkplaats waar zo`n dertig mensen werken,
binnen vier jaar twee mensen, die aan dezelfde werkbank zaten, een
hersentumor hebben. Omdat ik nog steeds niet ben gebeld door de
directie of de Arbo-dienst, heb ik zelf de Arbeidsinspectie gebeld. Ze
hebben schriftelijk bevestigd dat er wat gebreken bij het bedrijf
waren. Maar omdat er in Nederland geen wettelijke regels zijn voor die
straling, kan de Arbeidsinspectie niets opleggen.
Ik ben inmiddels bestraald. Binnenkort wordt er een scan gemaakt om te
kijken of het iets heeft geholpen. Tot die tijd is het voor mij
afwachten. In eerste instantie is tegen mij gezegd dat aan de vorm die
ik heb niets te doen is. Ik ben heel erg ziek geweest na die
bestraling en heb nog de naweeën ervan. Omdat de artsen geen onderzoek
doen naar de oorzaak van mijn hersentumor, wil ik via jullie in
contact komen met mensen met soortgelijk werk en dezelfde aandoening.
Mijn e-mail adres is:
jackmail@home.nl”
Een onthutsend telefoontje
Christa Schuller-Boxhoorn uit Delft belde het FNV Bureau
Beroepsziekten, toen ze een krantenartikel las over een aantal
mogelijk nieuwe beroepsziekten, waaronder hersentumoren bij
elektrische beroepen. “Mijn man is ruim 25 jaar werkzaam geweest als
elektromonteur bij een firma in Delft”, vertelt zij. “Zijn werk was
zijn lust en zijn leven en hij werkte vaak vele uren per dag extra.
Hij repareerde veel tv`s, radio`s, video`s, magnetrons,
brandmeldinstallaties, etc.”
Haar man overleed enkele maanden geleden aan de gevolgen van een
hersentumor. Deze tumor was vijf maanden daarvoor pas ontdekt, na een
epileptisch insult. Met de wetenschap dat de hersentumor mogelijk een
gevolg van zijn werk is, krijg ik mijn man niet terug. Wel ben ik
bereid om er bekendheid aan te geven, in de hoop dat anderen er in de
toekomst baat bij hebben. Ik ben bezig een website in zijn
nagedachtenis in te richten (http://www.library.tudelft.nl/~cschu/wim).
Daar ga ik ook alle informatie op zetten over hersentumoren die ik in
de afgelopen maanden verzameld heb. Mensen die me kunnen helpen aan
meer informatie over het verband tussen zijn beroep en de ziekte,
kunnen mailen naar
c.a.schuller@library.tudelft.nl.”
Geen paniek
Is er gevaar voor televisiekijkers? Absoluut niet. Reparateurs werken
de hele dag pal naast een hele rij opengeschroefde tv-toestellen, die
continu staan proef te draaien. TV-kijkers houden voldoende afstand.
Maar electro-monteurs moeten snel informatie inwinnen. “We weten al
langer dat kanker bij elektrische beroepen vaak voorkomt”, zegt Paul
Ulenbelt van het FNV Bureau Beroepsziekten. “Inmiddels zijn daar zo
veel onderzoeken naar verricht, dat je niet meer van een toeval kan
spreken. Vooral de conclusie van het IARC (International Agency on
Research of Cancer) is gezaghebbend. Als de klasse 2B wordt toegekend
aan een chemische stof bestaat er volgens onze wetgeving een
vervangingsplicht. Inmiddels hebben zich verschillende mensen bij ons
bureau gemeld die vermoedelijk kanker hebben gekregen door het werk
dat ze deden.” Reacties zijn welkom via e-mail (paul.ulenbelt@vc.fnv.nl)
of telefoon 020-5816692.
|